Sıvıların ve bilhassa syn mekanik özellik ve davranışlarını deneysel ve teorik olarak inceleyen uygulamalı bir bilimm dalı. Sıvılar vasıtasıyla kuvvetlerin akil ve kontrolü.
HİDROLİĞİN TARİHÇESİ: Nehir kenarında kurulan çok eski medeniyetlerde insan, hayvan ve bitkilere su sağlamak üzere pratik hidrolik bilgileri kullanılmıştır. Binlerce yıl önce Mısırlılar çok geniş rezervuar sulama ve su yolları ağlarını planlamış ve inşa etmiştir. Süleyman Aleyhisselam zamanından kalma su hazneleri hala hayranlık uyandırır. M.Ö 3000 yıllarından Mennes in Memphis bölgelerini selden korumak için Nil üzerine kargir bir baraj yaptığı söylenmektedir. Bu baraj içme ve kullanma suyu sağlıyordu M.Ö 2000 yıllarında Mısırlıların Nil Deltasını Kızıldenize bağlayan bir kanal yaptığı ve bunun 1000 yıldan fazla bir süre Akdeniz ile Kızıldeniz arasında geçiş için kullanıldığı bilinmektedir. Muhtemelen M.Ö 2300 de Mısırlıların da mancınıklı kova şeklinde su yükseltme aracı Fırat-Dicle vadilerinde geliştirilmiş , MÖ 2400 yılında Babilliler Dicle nehri üzerinde büyük bir baraj, geniş bir sulama ve su iletim ağı inşa etmiştir. Bunun kalıntıları hala görülmektedir. Eski devirlere ait gelişmiş sulama tesislerinin kalıntılarına bugün İsrail in elinde bulunan Necef bölgesinde, Arabistan ın güneyinde ve Çin de rastlanmaktadır. Asur kraliçesi Semiramis Mö 800 zamanında Van Ovasına su getirmek için yapılan 56 Km lik 4 metreküp/saniye debili Şamran Kanalı hala kullanılmaktadır. MÖ 385 te Kızıldeniz Akdeniz e bağlıydı. Şamda her evde su vardı. Çinliler 500 metre derinlikte kuyu kazmışlardı. Peru da kızılderililer mükemmel su tesisleri yapmışlardı. Mö 3. yüzyılda Arşimed meşhur prensibini buldu. MS 100. yılda İskenderiyeli Hero bir çok hidrolik makinalar planladı... Hindistan da çok sayıda büyük hacimli açık su hazneleri yapılmıştı. Bergama da 20 atmosfer basınca dayanan borular kullanılmıştı. Halife Muaviye zamanında Mekke ye su getiren kemerler yapıldı. Halife Me mun zamanında 9. yüzyılda Nil üzerinde seviye ölçümü başlatıldı. Halife Mütevekkil zamanında ve sonraları ölçü tertibatı yenilendi ve hala çalışmaktadır. Cabir,Biruni, Cezeri, Harezmi, Hazini, Tusi, Kereci, Amuli, Hirevi gibi alimler hidroloji, hidrolik yer altı suyu mevzuunda eserler yazımış ve bunlara ait prensipler kullanarak otomatik aletler yapmışlardır. Öz ağırlık ölçümü için hassas terazi yaptılar. Bunda ısı etkisini bile hesaba katmışlardı. Rönsanstan sonra Leonarda da Vinci kendisine kadar pek gelişmeyen hidrolik konusunda deneysel ve teorik çalışmalar yapmış, dalgalar, çevrintiler ve borulardaki akışı anlatmış ve dalgaların yayılma, yansıma ve girişimini şekillerle göstermiştir. Galileo, serbest düşme kanunu ile dolaylı olarak hidroliğe katkıda bulunmuştur. Evangelista Toriçelli bu kanunu orifislerden (deliklerden) çıkan suyua uygulamıştır. 17. YY da Blaise Pascal, hidrolik pres ve basınç iletilebilirliği prensiplerine açıklık getirerek hidrostatik teorisini tamamlamış, aynı yüzyılın sonunda İsaac Newton hareket kanunlarını kurup, akışkan viskozitesi ve ataletten doğan akış direnci tariflerini geliştirmiştir.. Bunun çalışmaları hidrolikte büyük ehemmiyet taşıyan "enerjinin korunumu" ve "momentum korunumu" kanunlarına temel teşkil etmiştir.
Kaynak:Alıntı
Sıvıların ve bilhassa syn mekanik özellik ve davranışlarını deneysel ve teorik olarak inceleyen uygulamalı bir bilimm dalı. Sıvılar vasıtasıyla kuvvetlerin akil ve kontrolü.
HİDROLİĞİN TARİHÇESİ: Nehir kenarında kurulan çok eski medeniyetlerde insan, hayvan ve bitkilere su sağlamak üzere pratik hidrolik bilgileri kullanılmıştır. Binlerce yıl önce Mısırlılar çok geniş rezervuar sulama ve su yolları ağlarını planlamış ve inşa etmiştir. Süleyman Aleyhisselam zamanından kalma su hazneleri hala hayranlık uyandırır. M.Ö 3000 yıllarından Mennes in Memphis bölgelerini selden korumak için Nil üzerine kargir bir baraj yaptığı söylenmektedir. Bu baraj içme ve kullanma suyu sağlıyordu M.Ö 2000 yıllarında Mısırlıların Nil Deltasını Kızıldenize bağlayan bir kanal yaptığı ve bunun 1000 yıldan fazla bir süre Akdeniz ile Kızıldeniz arasında geçiş için kullanıldığı bilinmektedir. Muhtemelen M.Ö 2300 de Mısırlıların da mancınıklı kova şeklinde su yükseltme aracı Fırat-Dicle vadilerinde geliştirilmiş , MÖ 2400 yılında Babilliler Dicle nehri üzerinde büyük bir baraj, geniş bir sulama ve su iletim ağı inşa etmiştir. Bunun kalıntıları hala görülmektedir. Eski devirlere ait gelişmiş sulama tesislerinin kalıntılarına bugün İsrail in elinde bulunan Necef bölgesinde, Arabistan ın güneyinde ve Çin de rastlanmaktadır. Asur kraliçesi Semiramis Mö 800 zamanında Van Ovasına su getirmek için yapılan 56 Km lik 4 metreküp/saniye debili Şamran Kanalı hala kullanılmaktadır. MÖ 385 te Kızıldeniz Akdeniz e bağlıydı. Şamda her evde su vardı. Çinliler 500 metre derinlikte kuyu kazmışlardı. Peru da kızılderililer mükemmel su tesisleri yapmışlardı. Mö 3. yüzyılda Arşimed meşhur prensibini buldu. MS 100. yılda İskenderiyeli Hero bir çok hidrolik makinalar planladı... Hindistan da çok sayıda büyük hacimli açık su hazneleri yapılmıştı. Bergama da 20 atmosfer basınca dayanan borular kullanılmıştı. Halife Muaviye zamanında Mekke ye su getiren kemerler yapıldı. Halife Me mun zamanında 9. yüzyılda Nil üzerinde seviye ölçümü başlatıldı. Halife Mütevekkil zamanında ve sonraları ölçü tertibatı yenilendi ve hala çalışmaktadır. Cabir,Biruni, Cezeri, Harezmi, Hazini, Tusi, Kereci, Amuli, Hirevi gibi alimler hidroloji, hidrolik yer altı suyu mevzuunda eserler yazımış ve bunlara ait prensipler kullanarak otomatik aletler yapmışlardır. Öz ağırlık ölçümü için hassas terazi yaptılar. Bunda ısı etkisini bile hesaba katmışlardı. Rönsanstan sonra Leonarda da Vinci kendisine kadar pek gelişmeyen hidrolik konusunda deneysel ve teorik çalışmalar yapmış, dalgalar, çevrintiler ve borulardaki akışı anlatmış ve dalgaların yayılma, yansıma ve girişimini şekillerle göstermiştir. Galileo, serbest düşme kanunu ile dolaylı olarak hidroliğe katkıda bulunmuştur. Evangelista Toriçelli bu kanunu orifislerden (deliklerden) çıkan suyua uygulamıştır. 17. YY da Blaise Pascal, hidrolik pres ve basınç iletilebilirliği prensiplerine açıklık getirerek hidrostatik teorisini tamamlamış, aynı yüzyılın sonunda İsaac Newton hareket kanunlarını kurup, akışkan viskozitesi ve ataletten doğan akış direnci tariflerini geliştirmiştir.. Bunun çalışmaları hidrolikte büyük ehemmiyet taşıyan "enerjinin korunumu" ve "momentum korunumu" kanunlarına temel teşkil etmiştir.
Kaynak:Alıntı